Amy, Amy, Amy..

ONET.PL pisał dziś, że Amy Whitehouse czuje się dobrze. Że podobno napisała podczas świąt kilka nowych piosenek, do ciągle obiecywanej płyty.

Rok 2004- Frank

Rok 2006 – Back to Black

Rok 2010 – ?

Ile razy przepowiedziano jej szybką śmierć, a ile kariere? Amy oscyluje na granicy zabawy, śmierci.  Na granicy własnych demonów.  Mimo wszystko ciągle na nowo mam nadzieje, ze artystka się wydzwignie z niewątpliwie fascynującego świata, który mimo wszystko jest jej autystyczną cząstką. I być może ponownie usłyszę coś na miarę :

Córka taksówkarza i farmaceutki. Żydówka. Miała nie samowite szczęscie, ze się wybiła, bo teraz talent niestety nie oznacza wszystkiego, czego wspaniałym przykładem jest Anna Gogola. Z całą pewnością nie można polemizować z problemem narkotyków, które tak łatwo nie puszczają z sideł. Które pociągnęły tylu muzyków! Jakby wspołczesna wersja ikara?

Przykre jest to, że nawet za dużo nie można napisac na Jej temat, bo zwyczajnie oprócz 2 płyt i nagrzanego świata nie ma nic. Nooo i prócz ksiązki “Amy,Amy,Amy” w wydzwięku nieco pesymistycznym. Realistycznym?  Głosowo porównywalnym do Sarah Vaughan, czy Macy Gray.  Moze skonczy na utopi złej dzieczynki, która nagle polubi świat? I bedzie spiewac, ze wiemy, ze nie jest dobra, ale moze zło Jej nie pochłonie?